Preventieve borstamputatie op je 28ste (22): Avond op de bank

In
de maand februari brengt vrouw.blog.nl dagelijks het schokkende verhaal
van Michou (28), draagster van een erfelijk gen dat er vrijwel zeker
voor zal zorgen dat ze borstkanker zal krijgen. Om dit te voorkomen,
onderging ze op 11 februari een preventieve borstamputatie. Michou en
Hester (auteur vrouw.blog.nl) zijn al 10 jaar beste vriendinnen. Via
vrouw.blog.nl zal Hester familie,  vrienden, collega's en iedereen die
geïnteresseerd is in het verhaal van Michou dagelijks op de hoogte
houden van de ontwikkelingen.
 

Dinsdag 26 februari. Er staat een avondje Hoofddorp gepland. Enigszins onrustig rijd ik naar Mies toe. We hebben overdag geen contact gehad, dus ik heb geen idee hoe ik ‘r aan zal treffen na die moeilijke dag van gisteren. Ik heb mijn auto nog niet geparkeerd of ze doet – druk telefonerend, uiteraard – de deur al open.

Ze ziet er goed uit, merk ik verwonderd. Ontspannen ook. Hier staat iemand met een kaarsrechte rug die druk bezig is me een glas wijn in de hand te duwen en het gezellig te maken. Ze dribbelt door de kamer, steekt hier en daar wat kaarsen aan en zet muziek op. Ik bezie het allemaal met enige verbazing. Aan vrijwel niets is te merken dat deze vrouw twee weken geleden een zware operatie heeft ondergaan.

“Wil je ze zien?” vraagt ze dan out of the blue.

“Tuurlijk!” antwoord ik. “Kom maar op met ze!”

We lopen naar de keuken, en voorzichtig stroopt ze haar shirt omhoog. Ineens moet ik aan onze eerste ontmoeting denken, tien jaar geleden. Ik had al veel verhalen over ‘r gehoord van Hester, maar ‘r nog niet gezien. Tot we haar onverwachts tegenkwamen in het winkelcentrum van Amstelveen.

“Hoi! Ik ben Michou,” zei ze kort tegen me, waarop ze zich snel omdraaide naar Hester en riep: “Moet je kijken, ik heb net een nieuwe bh gekocht!”

Zonder enige vorm van gêne schoof ze haar truitje publiekelijk omhoog en werd de nieuwe aankoop getoond. Daar stond ik dan, groen als gras, verbluft naar de welvingen van de vriendin van mijn vriendin te kijken.

En nu dus weer, alleen zijn de omstandigheden volledig anders. Heel voorzichtig pelt ze het verband van haar huid af. Een donkerrode plek verschijnt. De afstervende tepel. Ze tikt er met haar nagel op. Hard, een korst van geronnen bloed.

“Nee, deze gaat niet goed. Die ben ik gewoon kwijt,” zegt ze resoluut alsof ze het al heeft aanvaard. De andere tepel ziet er beter uit. Maar ja, om nou asymmetrisch met één tepel te gaan lopen, dat ziet ze niet zitten.

“Dan mogen ze er wat mij betreft allebei van af, en moeten er reconstructie-tepels op.”

Ze legt alles weer op z’n plek, en pakt zichzelf weer in. We beginnen aan het eten. Het wordt later, de avond valt door het raam naar binnen, we praten honderduit en lachen ons warm. Pas tegen 1:00 uur besluit ik te gaan.
Het is een heldere nacht, de maan hangt stralend in de lucht. In de auto bedenk ik me weer met hoeveel kracht zij haar weg toch gaat. Bewondering en respect voel ik voor haar als ik mij in het zilveren maanlicht naar huis spoed.

facebook share facebook share

Geen reacties // Reageer