Preventieve borstamputatie op je 28ste (24): Het houdt niet op

In de maand februari brengt vrouw.blog.nl dagelijks het schokkende verhaal van Michou (28), draagster van een erfelijk gen dat er vrijwel zeker voor zal zorgen dat ze borstkanker zal krijgen. Om dit te voorkomen, onderging ze op 11 februari een preventieve borstamputatie. Michou en Hester (auteur vrouw.blog.nl) zijn al 10 jaar beste vriendinnen. Via vrouw.blog.nl zal Hester familie, vrienden, collega's en iedereen die geïnteresseerd is in het verhaal van Michou dagelijks op de hoogte houden van de ontwikkelingen. 

Zondag 2 maart: Toen ik vrijdag terug kwam rijden uit Oostenrijk na een paar dagen heerlijk skiën en zonnen, had ik het gevoel dat er iets niet goed zat. Mies en ik hadden al bijna twee dagen geen contact meer gehad en ik had het sterke vermoeden dat ze dat had gelaten om me niet uit de vakantiesfeer te trekken. Halverwege Duitsland kreeg ik een berichtje. 'Ik ben zo blij dat je weer terugkomt. Bel me als je in Nederland bent. Heb heel slecht nieuws gehad.'

Maar zo werkt dat natuurlijk niet. Ik kon niet nog een paar uur rijden en 'gissen' naar het slechte nieuws. Alle mogelijke doemscenario's schoten door mijn hoofd. Ik smste haar met de vraag of ze mij even iets wilde laten weten. Dat deed ze. Een ontsteking, met kans op erger. En dan zou de prothese eruit moeten en ze een tietloze zomer tegemoet gaan. Holy fuck, houdt het dan nooit op?

Zodra we de grens over reden, belde ik d'r op. Ik kon me niet herinneren haar ooit zo down te hebben gesproken. 'Ik zit er doorheen Hes, echt.' En hoe terecht. Ergens houdt je veerkracht op. Dan stopt het. Want steeds als je denkt alles te hebben gehad, lijkt er wel een nieuw probleem voor de deur te staan. Een probleem waar je tot dan toe nog niet eens rekening mee had gehouden.

'En je tepel dan?', vroeg ik. 'Ja, die gaat er af. Dat is helemaal zeker. Maar weet je Hes, dat doet me niets meer. Als ik ook van te voren had geweten dat het behouden van je tepels meer kans op ontsteking zou geven, dan had ik die hele tyfustepels niet meer gewild! Nou moet misschien die prothese eruit! En dan?' De wanhoop klonk door in ieder woord dat ze uitsprak. Ik werd boos om deze enorme opeenstapeling van oneerlijkheden. Het is genoeg! Laat d'r nou beter worden!

Gisterenavond hadden we afgesproken met vrienden de Idols finale te kijken. Het duurde enkele uren en enkele glazen wijn voordat de ergste 'down' eraf was. Ik keek steeds weer naar mijn vriendin bij wie alle rek eruit leek te zijn. Steeds weer pakte ik haar vast, gaf ik d'r een zoen en een knuffel. 'Je mag echt niet meer weggaan Hes! Ik heb je nodig.' Het is niets voor Mies om zich zo afhankelijk op te stellen. Ze redt altijd alles alleen, maar dit gaat haar macht en kracht te boven. 'Ik plan niets meer meisje', beloofde ik.

Na de Idols finale (Hoera voor Nikki!) hebben we eindeloos gepraat, muziek gedraaid en ontzettend veel gehuild. Gehuild om de situatie, gehuild van blijdschap omdat de waarde van onze vriendschap door dit alles zoveel duidelijker is geworden, gehuild om mooie teksten van liedjes die we willen horen als we gaan trouwen of in een kist liggen (overigens wel als we minimaal 80 zijn!). Ze gooide al haar verdriet op tafel en wij snikten met haar mee.

Vanmorgen werd ik wakker met een kater. Ik had nog dikke ogen van het huilen en kon de dag pas beginnen na het inwerken van een 'Ibuutje' (Ibuprofen, red). 's Middags belde Mies. 'Wat was het gezellig he? Wat hebben we gelachen en wat hebben we gehuild!!! Ik vond het fijn!' Ik ook. Het was nodig.

Ze belde een klein half uur geleden weer. Ze was onderweg naar het ziekenhuis, want ze vertrouwt het toch niet. De ontsteking lijkt door te zetten. Ik ben blij dat ze gaat.

'Die borst moet er weer af Hes, ik weet het zeker. Iedereen probeert me op te beuren, maar dat lukt niet meer.'

'Hoeft ook niet. Dit is gewoon zo kut, daar gaan we geen opbeurende praatjes meer over houden. Huil en vloek jij maar lekker. Wij doen wel mee.'   

'Ik bel je als ik iets weet.'

'Is goed lieverd.'

En nu zit ik hier. Terwijl ik toch wel wat afwezig schrijf, 'doet' mijn dochter mijn haar (au) en zit mijn vriendin in het ziekenhuis. Wat zal ze nu weer te horen krijgen? Hoeveel klappen volgen er nog? Morgen gaan we samen naar een paragnost. Ik mag hopen dat die helderziende wat licht aan het eind van deze donkere tunnel ziet.     

facebook share facebook share

2 Reacties // Reageer
  • Linda Koster

    Hey wijfie, zwaar klote dit weer. Ik hoop dat er nog een reconstructieve oplossing is voor je tepel/borst en dat je niet de zomer in gaat met 1 borst. Ik duim voor je. Heel veel sterkte meissie, groetjes Lin

  • Ellen

    Het is nooit zo donker of het wordt weer licht, maar laat het dan nu heel snel licht worden, want het is echt de hoogste tijd dat het leven je weer omarmt en toelacht. Hoe moeilijk het soms ook voor je moet zijn, probeer ondanks alles zoveel mogelijk positief te blijven denken. Ik ben er van overtuigd dat je die sterke geest hebt, dat laat Hester me in ieder geval geloven. Ook ik duim voor je, Ellen (nichtje van Hester)