Preventieve borstamputatie op je 28ste (30): Ups & Downs

In de maand februari brengt vrouw.blog.nl dagelijks het schokkende verhaal van Michou (28), draagster van een erfelijk gen dat er vrijwel zeker voor zal zorgen dat ze borstkanker zal krijgen. Om dit te voorkomen, onderging ze op 11 februari een preventieve borstamputatie. Michou en Hester (auteur vrouw.blog.nl) zijn al 10 jaar beste vriendinnen. Via vrouw.blog.nl zal Hester familie, vrienden, collega's en iedereen die geïnteresseerd is in het verhaal van Michou dagelijks op de hoogte houden van de ontwikkelingen. 

Vrijdag 21 maart: Afgelopen maandag is ze uit het ziekenhuis ontslagen. De hele dag had ze nul bezoek gepland – in de hoop dat haar arts haar al 's morgens de deur uit zou schoppen -maar haar geduld werd tot het begin van de avond op de proef gesteld. Toen ze thuis was, belde ze me op. 'Ik ben zo blij! Het voelt net zoals de dag voordat we op wintersport gingen!' Ik heb er een beeld van. Die dag hebbenwe elkaar minimaal 20 keer gebeld en alleen maar opgewonden geroepen hoeveel zin we in de aankomende vakantie hadden.

Nadat er voor de tweede keer een vacuum op haar tepels was gezet (het zag er toch niet helemaal zo uit als gehoopt) was het er maandagavond weer afgehaald. Ik kreeg de indruk dat haar blijdschap van het weer naar huis mogen overstemde, maar dat ze niet tevreden was met het eindresultaat.

Donderdag belegden we een korte shopsessie. Mies moest wat nieuwe bh's hebben; ze pastte nog maar weinig van wat ze had. Met een stapel bh's kroop ze het pashok in om na een paar minuten haar hoofd wanhopig naar buiten te steken. Niets leek te passen. Of ik een andere maat wilde pakken. Ik liep door de Hunkemoller heen op zoek naar die ene bh die gewoon moest passen. Maar ik ben geen expert… We schoten een medewerkster aan en legden uit dat ze net een borstoperatie had ondergaan en nu goede nieuwe bh's nodig had. De vrouw ging direct aan de slag en kwam met wat nieuwe maten aanlopen. Terwijl Mies ze paste, vroeg de vrouw aan mij of het om een borstverkleining ging. Nee, was dat maar waar… Ik vertelde dat Mies het borstkankergen had, en dat haar borsten preventief waren verwijderd. De vrouw schrok. Logisch. Ik weet het inmiddels al een paar maanden, maar nog steeds klinkt het onwerkelijk als ik het vertel. Nog steeds schrik ik van de woorden die op zo'n moment uit mijn mond komen. Alsof je vreselijk staat te overdrijven, van een mug een olifant maakt. Maar de werkelijkheid is dat we nog net niet van een olifant een mug maken. Het drama blijft eerder uit. Mies vulde het verhaal aan en trok het gordijn open. 'Die zit goed!', riepen de vrouw en ik in koor. 'Ja he? En het is een C!' Ze probeerde het zo opgewekt mogelijk te brengen, maar uit haar ogen blijkt niets van blijdschap. Ze gaat een badpak passen en vraagt om mijn hulp. Ik hou de gaasjes op hun plek en trek het badpak omhoog. Samen bekijken we het resultaat in de spiegel. Alsof ze zichzelf wil kwellen heeft ze een badpak gekozen met een zo diep mogelijk decolleté. De littekens zijn duidelijk zichtbaar. 'Kan dit?' Ik voel me verdrietig worden – met het antwoord dat ze graag zou willen horen schieten we nu niets op. 'Nee meis, dit kan niet.' Van het beetje opgewektheid dat ik zojuist nog bespeurde is niets meer over. 'Ik vind dit niet leuk Hes. Moet je nou kijken…' Ze wijst naar de littekens op haar borsten en de wonden in haar lies. 'Moet je nou kijken; ik ben helemaal gehavend. Ik word er zo vedrietig van…' Samen trekken we het badpak weer uit. Ik sla mijn armen om haar heen en ze legt haar hoofd met al die krullen in mijn nek. Ze kriebelt. 'Ik ben echt verdrietig…'

'Weet ik meisje. Dit is ook niet leuk.' We geven elkaar een zoen en ik beloof haar dat het beter gaat worden. 'Het is nog zo vers allemaal. Over een paar maanden is het anders.' Maar wat kan dat nog lang duren….

Als we even later met een tas vol nieuwe bh's de winkel uitlopen heeft ze alweer de kracht gevonden verder te kijken. Ze geeft in de winkels die volgen nog flink wat geld uit en maakt weer wat van de dag. Maar ik zie, hoe ik ook kijk, geen spoortje blijdschap meer in haar ogen. Ik wou dat ik daar iets aan kon doen.

De dag erna hebben we elkaar weer een paar keer aan de telefoon. We hebben maandag een TaPaasavond gepland met vrienden. Iedereen maakt Tapas en en we gooien wat eieren in de tuin voor de kinderen. 'Ik heb er zin in!' roept ze enthousiast. Ik kan haar niet zien, maar het klinkt weer blij. Ups en downs, zo zal het voorlopig nog wel blijven. 

facebook share facebook share

3 Reacties // Reageer
  • hans elsinga en yolyn peterson

    fijn dat je weer thuis bent nu. doe rustig aan . die littekens vervagen,misschien niet helemaal maar ze moeten jou nemen om wat je bent. en die anderen die dat niet doen laat ze de rimram krijgen
    kus jolien

  • Angela

    Hi Michou,

    Ik heb zojuist de blogs van je gelezen.
    Wat een verschrikkelijke periode heb je achter de rug. Woorden schieten mij even te kort. Maar wat een ongelofelijke kracht heb je!!!

    Heel veel sterkte en kracht de aankomende periode! Je bent en blijft een kanjer!

    Gr. Angela (logica)

  • CHantal de Wit

    Hoi Michou,

    ik ben 35 en ben net een halve week thuis van mijn preventieve borstoperatie. Ben net als jij gen-drager. Hoop dat mij al jouw ellende bespaard blijft, maar ook ik moet in de toekomst denken. Voel me nu als een verminkte vrouw, ben op vrijdag geopereerd en de maandag erna lag ik alweer op die tafel, een stuk dood weefsel moest verwijderd worden, met de kans dat de silicone niet behouden kon worden en er een expander geplaatst moest worden. Gelukkig kon het blijven zitten maar heb nu wel een hele strak gespannen wond, die onzekerheid waarmee je nu thuis zit kan ik aan niemand uitleggen. Hoop dat het bij jou uiteindelijk allemaal goed is gekomen. Groetjes Chantal